Znalezione błędy metodologii
1. Lokal reprezentatywny – jest to określenie występujące w ustawie jako oczywisty błąd, gdyż nie da się zdefiniować takiego pojęcia. W rozporządzeniu w załączniku 7 nie tylko zbędnie powtórzono to niezdefiniowane pojęcie, ale wprowadzono jeszcze określenie „lokal użytkowy reprezentatywny”, którego nie ma w ustawie i które jest pojęciem absurdalnym. W Załączniku 7 występuje jeszcze określenie „budynek odniesienia”, które jest określeniem błędnym.
2. Liczenie zapotrzebowania energii na przygotowanie ciepłej wody wg liczby mieszkańców wg projektu lub wg rzeczywistej liczby osób (zał. 5, tabela 15 ) jest sprzeczne z ogólną zasadą, że oceniamy budynek bez względu na sposób użytkowania. Potrzebna jest tabela określająca średnią standardową liczbę osób przypadająca na określoną liczbę pokoi lub powierzchnię i przyjęcie zasady określania liczby mieszkańców wg takiej tabeli.
3. Przyjmowanie temperatury ciepłej wody do obliczeń określanej w zał. 5 jako „temperatura wody na wypływie z zaworu czerpalnego”(tabela 14) lub jako „temperatura wody w zaworze czerpalnym”(objaśnienie do wzoru 1.29) jest błędne, gdyż praktycznie nie można tej temperatury określić ( w różnych zaworach będzie różna). Prawidłowo powinna to być temperatura w zasobniku ciepłej wody.
4. Metoda uproszczona. Przyjęcie w rozporządzeniu (załącznik nr 5 rozdział 6) uproszczonej metody obliczania zapotrzebowania energii na potrzeby ogrzewania i wentylacji nie ma uzasadnienia. Podstawowa metoda obliczeń, wspierana obliczeniami komputerowymi przy użyciu arkusza kalkulacyjnego jest na tyle nieskomplikowana, że nie wymaga dalszych uproszczeń, natomiast uproszczenia prowadzą do wyników obarczonych dużymi błędami, zwłaszcza, że zasady stosowania metody uproszczonej są podane bardzo nieprecyzyjnie (wpływ mostków cieplnych, wpływ rodzaju wentylacji, długość sezonu grzewczego do obliczenia stopniogodzin inne). Ponadto metoda uproszczona nie jest szczególnym przypadkiem metody ogólnej.
5. Brak klas energetycznych budynków jest sprzeczne z intencjami KE wynikającymi Dyrektywy o wyrobach budowlanych i utrudnia przekaz wyników oceny, sprawia to, że dane zawarte w świadectwie są dla odbiorców niezrozumiałe, a więc praktycznie nieprzydatne. Brak klas energetycznych nie ma uzasadnienia, gdyż na podstawie danych, które są w rozporządzeniu przewidziane do obliczenia można bardzo łatwo określać klasy. Mając bowiem wyliczoną wartość EP dla ocenianego budynku i wartość EP porównawczą wg Warunków Technicznych można podzielić pierwszą wartość przez drugą i otrzymać wskaźnik, który przyporządkuje budynek do klasy ustalonej w prostej skali wskaźników.
6. Ocena sprawności dystrybucji ciepła i c.w.u. na podstawie pomiaru długości przewodów i ich izolacyjności (tabele 3.1, 3.2 oraz 11.1 i 11.2 w załączniku 5) jest praktycznie niemożliwa do wykorzystania.
7. Zużycie energii na oświetlenie (rozdział 5 w zał. 6) – bez uwzględnienia oświetlenia awaryjnego – jest błędem zniekształcającym ocenę.
8. W obliczeniach dotyczących wentylacji naturalnej brak uwzględnienia wpływu sposobu dostarczania powietrza na obliczenie zapotrzebowania ciepła do wentylacji.
9. W ocenianej propozycji rozporządzenia przyjęto analizowanie zachowań zachowanie budynku i działania systemów technicznych w tym wentylacji i klimatyzacji w ujęciu
średniomiesięcznym. W takim przypadku zachowanie systemu klimatyzacji analizowane jest na podstawie uśrednionych miesięcznych, sezonowych lub rocznych wartości, przy użyciu analizy statystycznej opartej na godzinowych obliczeniach dla typowego klimatu, konfiguracji systemu etc. Stosowanie takiego podejścia jest możliwe także w przypadku gdy systemy wentylacji i klimatyzacji są na tyle proste, że możliwe jest pominiecie interakcji z parametrami klimatu zewnętrznego oraz z zachowaniem budynku. Przyjęcie metody miesięcznej praktycznie uniemożliwia prawidłowe odliczenia dla systemów klimatyzacji ze zmiennym strumieniem powietrza wentylacyjnego oraz dla obiektów ze znacznymi zyskami wilgoci.
10. Zakładając, że obliczenia będą wykonywane przy pomocy metod komputerowych, zaproponowana metodyka średniomiesięczna nie spowoduje istotnego skrócenia czasu obliczeń w porównaniu z alternatywnym rozpatrywaniem interakcji budyneksystem w ujęciu godzinowym. Najwięcej czasu zajmuje wprowadzanie danych o kształcie budynku i danych materiałowych elementów budowlanych i systemów. Te dane są praktycznie identyczne w obu metodach. Czas obliczeniowy procesora dla 12 cykli miesięcy czy 8760 godzin będzie praktycznie niezauważalny.
11. 3. W warunkach Polskich wiele budynków użyteczności publicznej (np. nowoczesne biurowce czy centra handlowe) jest ogrzewanych lub chłodzonych nie w cyklu miesięcznym ale w cyklu dobowym. Przez przeważającą część roku budynki wymagają chłodzenia w dzień i ogrzewania w nocy. Metodyka miesięczna uniemożliwia prawidłowe obliczenia dla takich przypadków.
12. W załącznikach nr 2 i nr 4 do rozporządzania sporządzając świadectwo charakterystyki energetycznej należy podać wartości energii użytkowej, końcowej i pierwotnej dla „wentylacji i nawilżania” podczas gdy energia na cele nawilżania nie jest uwzględniana.
13. Ogromne uproszczenia metodyki obliczeniowej na cele wentylacji i klimatyzacji sprawiają, że osoby sporządzające świadectwo nie będą w stanie prawidłowo podać zalecanych przedsięwzięć ograniczających zużycie energii. Przykładowo dla wentylacji grawitacyjnej nie jest możliwe podanie jakichkolwiek zaleceń gdyż metodyka zależy jedynie od stopnia osłonięcia budynku i jego kubatury.
14. W wielu punktach zaproponowana procedura obliczeń się urywa nie odsyłając do żadnych standaryzowanych procedur (w języku polskim) co rodzi okazje do manipulacji wynikami. Przykładowo nie wiadomo:
· na jakiej podstawie określać średniomiesięczną sprawność gruntowych wymienników ciepła - GWC.
· w jaki sposób należy uwzględniać obniżanie sprawności wymienników do odzyskiwania ciepła z powietrza usuwanego na skutek stosowania zabezpieczeń antyszronowych.
· jak zastosować np. chłodzenie wyparne z dodatkowym wymiennikiem ciepła,
· w jaki sposób wykonać obliczenia dla wentylacji hybrydowej,
· jak uwzględniać w obliczeniach energię zużywaną na cele dodatkowego nawilżania i osuszania powietrza w centrali klimatyzacyjnej
· skąd czerpać dane na temat zużycia energii pomocniczej zużywanej przez: sprężarki układów chłodniczych, wentylatory skraplaczy i wież chłodniczych,
· nie wiadomo jakie wartości sprawności należy przyjmować dla ogrzewań powietrznych
15. Metodyka w kilku miejscach odnosi się do wyników testów ciśnieniowych (wartość n50).W przypadku gdy nie jest dostępny wynik testu metodyka nie precyzuje dalszej drogi postępowania. Np. wzór (1.20).
16. Wewnętrzne zyski ciepła (załącznik 7 rozdział 1) są zaniżone (nieoszacowane są zyski ciepła w pochodzące od sprzętu komputerowego.
17. W wielu miejscach dotyczących wentylacji metodyka nie respektuje wymagań prawnych dotyczących systemów wentylacji. Przykładowo wymagania odnoszące się do minimalnej (!) intensywności wentylacji (norma PN-83/B-03430/Az3:2000) nie są respektowane we wzorach 1.20 – 1.23 . W opisie do wzoru ogranicza się strumień powietrza do 80m3/h współczynniki we wzorach 1.21-1.23 odpowiadają liczbom wymiany powietrza do ok. 0.5 h-1 co w większości polskich mieszkań jest wartością znacznie poniżej wymagań minimalnych.
źródło: ogólnodostępny zbiór błędów metodologii
