Ustawodawca rozdzielił budynki wielorodzinne na budynki z lokalami posiadającymi własne źródła ciepła i te ze wspólną instalacją budynkową i ustalił, że:
- obliczeniowe zapotrzebowanie na energię użytkową dla ogrzewania i wentylacji dla lokalu mieszkalnego reprezentatywnego w budynku ze wspólną instalacją ogrzewania jest takie samo jak całej części mieszkalnej budynku.
- jeżeli budynek nie posiada wspólnej instalacji ogrzewczej i wspólnego zródła ciepła, to obliczeniowe zapotrzebowanie na energię końcową i pierwotną dla każdego lokalu mieszkalnego w budynku należy przeprowadzić oddzielnie, uwzgledniając rodzaj instalacji ogrzewczej i rodzaj zródła ciepła.
Jeżeli w budynku występuje wspólna instalacja ogrzewania, to w pierwszej kolejności wykonujemy świadectwo dla budynku i parametr jednostkowego zapotrzebowania na energię przenosimy na świadectwo lokali znajdujących się w tym budynku.
Jeżeli Inwestor potrzebuje świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, aby załączyć je do wniosku o pozwolenie na użytkowanie a w budynku występują lokale z odrębnymi źródłami ciepła, to świadectwo dla budynku wykonujemy z uwzględnieniem parametrów źródeł ciepła. Każde kolejne świadectwo dla lokalu w tym budynku obliczane jest oddzielnie.
Ustawodawca dość nieprecyzyjne określił zasady poprzez wprowadzenie zapisu o lokalu reprezentatywnym, czyli lokalu, którego parametr obrazuje cechy całego budynku.
"W przypadku budynków ze wspólną instalacją grzewczą świadectwo charakterystyki energetycznej sporządza się wyłącznie dla budynku, a w innych przypadkach także dla lokalu mieszkalnego najbardziej reprezentatywnego dla danego budynku."
W sytuacjach, w których brakuje świadectwa dla budynku zdarza się, że certyfikatorzy wykonują świadectwo wyłącznie dla lokalu "przyjmując", że jest on najbardziej reprezentatywny.