W otrzymanym świadectwie energetycznym możemy znaleźć podstawowe wskaźniki obliczone dla budynku/lokalu. W większości krajów europejskich, dla czytelności wyniku obliczeń zastosowano klasy energetyczne, takie jakie możemy zobaczyć na sprzętach AGD. W układzie tym wyliczony wskaźnik jednostkowego zapotrzebowania na energię klasyfikowany jest wg przedziałów określonych przez ustawodawcę. Metodologia obowiązująca w Polsce zakłada przedstawienie wyników na wykresie suwakowym. Porównując świadectwa dwóch budynków porównujemy wartości wyliczonych wskaźników. Ta metoda jest mniej czytelna, ale intencją ustawodawcy było wyeliminowanie sytuacji, w której niewielka różnica wskaźnika spowoduje zmianę klasy na niższą i tym samym skokowe obniżenie wartości nieruchomości (potencjalne obniżenie).

Podstawowe wskaźniki:

• wskaźnik EP - roczne jednostkowe zapotrzebowanie na energię pierwotną, czyli zapotrzebowanie energii przypadające na 1m² budynku/lokalu na potrzeby ogrzewania, przygotowania ciepłej wody użytkowej oraz wytworzenie i dostarczenie nośnika energii (paliwa);
• wskaźnik EK - roczne jednostkowe zapotrzebowanie na energię końcową, czyli zapotrzebowanie energii przypadające na 1m² budynku/lokalu na potrzeby ogrzewania i przygotowania ciepłej wody użytkowej w budynku / lokalu uwzględniając sprawność urządzeń i instalacji;
• wskaźnik jednostkowego zapotrzebowania na energię pierwotną dla wymagań Rozporządzenia w sprawie Warunków Technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
• wskaźnik dla wymagań budynku przebudowanego (o 15% mniej restrykcyjny w stosunku do budynku nowego wg Warunków Technicznych).